روزمرگی

این که یکی از رفقای من به سراغ نوشتن یک متن برود چیز عجیبی نیست. این هم که آن متن، جالب و خواندنی باشد، اصلاً چیز عجیبی نست. اما این که آن یک نفر، این یک نفر باشد و آن متن جالب و خواندنی هم، یک متن حقوقی؛ چیز عجیبی است! ببینید، خواهید دانست:

http://www.0-1-2.blogfa.com/post-326.aspx

پ.ن: اصلاً مرادم این نیست که «صفر ـ یک ـ دو» عزیز حقوقی نیست. که اتفاقاً نشان داد که هست؛ آن هم به شدت (هر چند با رویکرد جرم شناختی ـ جامعه شناختی). دل دردم از این است که خوب چرا رفقای حقوقی، کم تر حقوقی می نویسند؛ وقتی می توانند؛ آن هم این قدر خوب!